Je communiceert omdat je iets nodig hebt van de ander

Communiceren doe je niet zomaar. Praten is meer dan geluid maken. Interpersoonlijke communicatie heeft als eerste te maken met onze psychische basisbehoefte aan verbinding – je need to belong – je geborgen voelen en veilig te voelen door lid te zijn van de groep.

De veiligheid van de groep lijkt een raar begrip wanneer je bedenkt dat de samenleving zo individualistisch is ingericht. Toch is de individualistische samenleving schijn: kijk vanavond maar eens op je bord en bedenk hoeveel mensen erbij betrokken zijn geweest om jouw eten voor elkaar te krijgen. Of hoeveel mensen er in de lage landen betrokken zijn bij het onderhoud van de dijken opdat we droge voeten mogen hebben. Mensen hebben elkaar nodig, we zijn van elkaar afhankelijk. Het is daarom noodzakelijk dat wij aan elkaar kunnen aangeven wat we nodig hebben. Je communiceert dus omdat je iets nodig hebt van een ander en zij of hij van jou, je wilt iets van de ander. Al is het ‘maar’ dat de ander je begrijpt. En meestal wil je dat iemand jou begrijpt omdat je wil dat zij of hij iets zal doen of laten.

Uit: Psychosociale gespreksvoering: De kunst van observatief luisteren